Oğlum bazı bazı size öle yazuğum geli ki..
Niye gelmeye her bi terafız bozulmuş, öle fena bozulmuş ki bozulduğunun farkına bile varamisiz. Ahan şimdi kör çümbüşçüye elli kere unan kör müsün de. N?ola ? Gözü mü açılacah. Sen heç kör cümbüşcüde körlügünün eksüklügüne dehdüştün mü ? Yooh. O zaten kör. Heç görmemiş ki görmegi bile. Deyi zahar hep öle garannuh. Şindi siz gulağım var deyisiz zahar. Yoh oğul yoh gulağız mulağız yoh. Gulağıza gelen sesleri ayırdedebilimisiz ? Lodonun oğlu söliye, Demirci Sıtkı söliye, Koronun oğlu Mamo söliye, Hafız Nuri söliye senin gulağın da hankisi hankisidir annıya... Nerdeee...
Ahan bu şeherde gün görmüş, yaş yaşamış ne gader edam varsa hepsi ses meftunuydu oğul. Gözel seda, hoş ses, yüz gözelligi gader möhimdi.
Baharsın ejderha daşının ordan göllü bağa doğru eşşegin sırtında bi şüşnazlı, gecenin garannugunda gökteki yıldızlara dogru, elini gulağa atmış : ?ah hele gurban? demiş başlamış. Şüşnazlı sesini terbiye etmemiştir. Amma Hüda vergisi yanıhdır yanıh buraların her adamının sesi. Sona sölemeye başladımı dersin ki cigerinde bi yangın var, feryad edi ki yangını söne... O cigerindeki ses yangının alavı olur, gulağından girer senin cigerin de dutuşturur. Hanı deyi ya ?bir of çeksem garşı ki dağlar yıhılır? aynen öle, öyle bir sada ile söler ki derdini dersin ki cigerinde sada ile garşı ki dağları yıhacak, tabii ne dağlar yıhulur, ne de edamın derdi biter.
E oğlum. Siz derdi de bilmisiz. Derd çekmemişsiz ki.
Gülmeyin oğlum gülmeyin. Hepizde şıkıdım adamlarsız. Yelinceksiz yelincek.
Yelincek daşa herkeş gıçını siler atar, ağır daşı kimse yerinden galdıramaz.
Adamı da derdi ağurlaşdırır.
İşte sada derdi olan adamın derdi olan adama derdini annatmasıdur. Yelincek adam sa zaten şıkıdım ; bi ses duyacak amma o ses nedir, nerden gelir, nereye gider bilmeyecek.
Yegenim sada , Allah?ın bi lütfudur. Nimettir nimet. Helbet gadir gıymet bilene. Annayana. Ahan şimdi bi tavuh yolda bi mücevher bulsa nedecek ? Götürüp bi avuç darınan değişirse gine eyi.
İşte bu melmekette sadanın gıymetini bilürlerdi. Sadası hoş olanın itibarı çoh olurdu. Nerdese her evde bi hafız yetişürdü. Hafızlıh öle goley bişe degildi. Hıfzını temamlamış olanın sadası da makamatı da temamlanırdı. Serahatun camiinde sakal-ı şerif açılduhleyin, ahan onnar daş minberin etrafında naata başladılar mı caminin gubbesi yerinden oynardı. [Sakın terk-i edebden kuy-i mahbub-ı hüdadır bu / makam-ı mustafadır bu] sadası yükselir bi terafdan , öbir köşeden baharsın bi başha nida çıhmış, gözler yaşlı, ciger sevdalı döner dururlar sehere ten. Seher vahtı sadanın bi başha temaşasıdır. İmam efendi, Kazım Baba, Beyzade hazretlerinin müridleri seher vahtına gader zikir ederler, seher vahtı bi su kenarına bi bahçeye meclis gurulur, başlarlar seher virdine. Heç güneşin gureyin tepesinden doğduğunu seyrettiz mi yegenim. Hele bi kere gahın yatağızdan da o seher vahtının gözelligini alemin neçe alem oldugun bi kere seyredin. O bahar vahtı, bülbüllerin şakıdığın dinneyin. Öyle sesi olanlar vardı ki bi bahçada seher vahtı, naat ohurken, gazel sölerken omzuna bülbülleri gondurmuşdur.
Bektaşi dedesi Nüzhet dede vardı. Bir kere ?Allah? dedi mi gandiller söndürür bi gür sadanın sahabıydı.
Bi de şarkı, türkü, maya, elezber, hoyrat, tecnis, divan, gazel, müstezat söliyenlerin alemi vardı ki onnar da bi başka alemdi. İşret ederlerdi. Su başlarında, bahçelerde, meclislerde, onnarın alemi süreeer giderdi. Onnar öbürlerine garuşmaz, öbürleri bunnara bişe demezdi. Sadanın gözelliği her iki alemde de muteberdi. Neden dersen sada eşgi annadurdu. Sada varya sada eynen alav nası yaharsa canın öle yahar. Sadanın tesiriyle lamba nası sönerse edamın cigeri de öle yanar.
Goruhoğlu Şavkı beg vardı. Eleziz de hökümetde emir sahabı bi begdi. Buzluh tarafında çoh gözel bi bağları vardı. Eleziz?e İstanbul?dan gelen böyük memurları bu bağlarında ağırlardı. Bu ağırlamah da dedigüm gibi saz. Söz. İşret meclisi. Bi vahıt düyun-u umimi başkatibi bi zat tayin olur Eleziz?e. Adam ehl-i keyf. Bizim Şavkı begle o saz, senin bu meclis benim, o bağ senin bu bahça benim gezer olmuşlar. Bi gün Şavkı beg dost meclisini toparlamış buzluhdaki bağına götürmüş. Havuz başına sofra gurulmuş, yenilmiş içilmiş, saza söze başlanmış. Garılar bağ evinin eyvanına hasavan çekmişler ordan dinnerlermiş. Şavkıbegin sesi de o vakıt dillere destan. Başlamış sölemege. Bi ara eyvandan taraf bi vaveyela gopmuş. Heman goşmuşlar. Ki ne göreler : İstanbullu başkatibin genç hanımı Şavkı begin sesini dinnerken gendüden geçmiş, öyle bi tesir altında galmış ki kendiyi eyvandan aşağı atmış. Yaralı vazyette gurtarmışlar amma bu mesele dillerde epey horata olmuş.
Acep ne idi eksiketegi böyle teesüüre garkeden. O ne derd idiki eyvandan aşağı atlamayı daha yeğ görmüş. O ne ses idiki dinneyeni eyvandan aşağı attıracah gader yahmış yandırmış. bunnarın esrarını kimse bilmedi. Zaten bilebilsedi hadisenin ehemmiyeti galmazdı. Diyecegim o ki yegenim, sada deyip geçmeyesiz. Sada adamı meftun eder. Sada adamı kendiden alır bi başha diyara hicret ettirür. Sada ile ışıh söner sada ile ciger yanar. Sada ilmin yarısıdır.
